X
تبلیغات
رایتل

پسر خیابونی
نوشته های پسر خیابونی
پیوندهای روزانه

سلام. لازم دونستم دو کلوم با همه دوستان وبلاگیم حرف بزنم. 

یه سری اتفاقاتی افتاده براتون. همه مشکل دارید میدونم. براتون ارزوی این رو دارم که همه مشکلاتتون حل بشه. اما یه سری چیزها هست که میخوام خودتون قضاوت کنید.

مثلاً شما در زندگی واقعی خوشتون میاد یکی ییهو ول کنه بره؟ یکی جواب پیامتون رو نده؟ 

خب معلومه که خوشتون نمیاد.

در دنیای مجازی هم همینطوریه. اینو به جرات میگم به این خاطر که توی این یه هفته ای که گفتم نیستم همینجوری واسم کامنت میزاشتین. این یعنی ما برای هم مهم هستیم.

پس چرا ییهو بی خبر وبلاگتو میبندی و میری؟ مگه اینجا دوستانت نیستند؟ فکر نمیکنی این توهین بهشون هست؟

چرا ییهو وبلاگت رو میشه یه وبلاگ خاک خورده و بعد از یه مدت میای میگی ببخشید؟ فکر نمیکنی بگی من مدتی نیستم بهتر باشه؟

چرا ییهو واسه وبلاگت رمز میزاری و به کسی نمیدی؟ خب اگه میخوای خودت بنویسی و تنها باشی چرا بقیه رو دعوت کردی به خوندن مطالبت؟

از طرفی من نمیگم نرو. نمیگم نبند. نمیگم رمز نذار اما قبلش اطلاع بده. اینجوری خیلی خوبه. احترام به دیگرون عالیه.

همین.

...............................

پ.ن1: لازم دونستم این رو بگم. ببخشید که نظر دادم در موردتون.

پ.ن2: به وبلاگاتون سر میزنم اما مغزم قفل کرده و نمیتونم نظری بدم خیلی حرفا هست شما به بزرگی خودتون ببخشید. دعا کنید مغزم باز فعال شه 

نوشته شده توسط علیرضا [ جمعه 25 دی‌ماه سال 1394 ] [ 22:20 ]